Αλεξάνδρα Ζερβού: Ένα ποίημα
ΑΓΡΥΠΝΙΑ Πάντα τη νύχτα, η ανάσα του σπιτιού γλυκαίνει, γίνεται απόκοσμη σαν μουσική σιωπή. Το ξημέρωμα, ανακαλύπτεις πούπουλα στη σκάλα, τη γούβα απ’ τον αγκώνα του στο μαξιλάρι κι…
ΑΓΡΥΠΝΙΑ Πάντα τη νύχτα, η ανάσα του σπιτιού γλυκαίνει, γίνεται απόκοσμη σαν μουσική σιωπή. Το ξημέρωμα, ανακαλύπτεις πούπουλα στη σκάλα, τη γούβα απ’ τον αγκώνα του στο μαξιλάρι κι…
10 ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΜΑΚΡΙΑ Το σήμερα σηματοδοτεί την λήξη του πολέμου, Βιολιά ηχούν πίσω από τα όρη, Ασκείς ελαφρώς πίεση στα χέρια μου, Καλός οιωνός για την άνοιξη. Κι…
Γενική απεργία. Δεν κινήθηκε φύλλο. Άλλωστε, να πάει πού; Από κλαρί σε κλαρί μεσολαβούσε ένα ζουζούνι που ζητούσε μερίδιο στο σχετικό πέταγμα. Μπουκιά στην μπουκιά, καμιά πρασινάδα δεν έφτανε να κάτσει…
Να σκέφτεσαι συνεχώς πόσοι γιατροί έχουν πεθάνει, γιατροί που πολλές φορές ζάρωσαν τα φρύδια τους πάνω από τους αρρώστους· πόσοι αστρολόγοι, που πρόβλεψαν σαν κάτι πολύ σπουδαίο θανάτους αλλωνών· πόσοι…
(ένα κεφάλαιο από μυθιστόρημα που εδώ και μήνες -και για μήνες ακόμα- θα γράφεται. Πιθανός τίτλος: «Στις σκιές της Κλυταιμνήστρας») Είχε μάθει να μοιράζεται τα μυστικά της με τον…
Συγγνώμη Τα δυο παιδιά ξεκίνησαν να παίξουνε στο δρόμο. Κανένας μας δε πρόσεξε τις φλόγες στα μαλλιά τους, ούτε τα φύκια που έκρυψαν το φως από τα μάτια. Τα δυο…
Απατεώνισσα! Λαμόγιο! Κλεφτρόνι! Ναι, ήσουν όλα αυτά μαζί και κάτι παραπάνω! Δεν είμαι θυμωμένη μαζί σου. Είμαι εξοργισμένη με τον εαυτό μου. Πώς εξαπατήθηκα από το αθώο βλέμμα σου που…
(…) Τις προάλλες, κι ενώ είχε αρχίσει το πένθος για τον πρόωρο θάνατό του να ηρεμεί, ήρθε στον ύπνο μου βαθιά / ο ίσκιος του καναρινιού και μου μιλούσε: «Αχ,…
Στην οδό Σαντόβαγια, στην Μόσχα βρίσκεται η αίθουσα συναυλιών Τσαϊκόφσκι. Έχω φθάσει αρκετά νωρίτερα και τριγυρίζω απολαμβάνοντας την κίνηση. Κάποιοι κατευθύνονται στο διπλανό καφέ, άλλοι αναζητούν εισιτήριο, και ακριβώς απέναντι…
Το σ’ αγαπώ από το Α ως το Ω Ήρθες και όλα πια ταιριάζουν λες κι είχαν γίνει απ’ την αρχή για κάποιο λόγο κι η πόλη αυτή είχε χτιστεί…
Πρωί στο καμένο σπίτι Στο καμένο σπίτι τρώω πρωινό, καταλαβαίνετε˚ δεν υπάρχει σπίτι, δεν υπάρχει πρωινό , κι όμως εγώ βρίσκομαι ‘δω. Το λιωμένο κουτάλι ξύνει τη λιωμένη…